Wat niet stroomt, wil gezien worden. En precies dat gebeurde.

We vertraagden. Van hoofd naar hart. Van denken naar voelen. Van woorden naar beeld. Van buiten naar binnen.

In ervaringsgerichte oefeningen ontstond ruimte om vorm te geven aan wat vaak verborgen blijft: plekken waar het stokt, waar het lichaam spreekt, waar gevoelens nog geen taal hebben. In kleur, lijn en beweging werd zichtbaar wat aandacht vroeg.

Waarom tekenen zo krachtig is bij rouw:
• Het opent de deur naar het onderbewuste
• Het maakt onzichtbare pijn zichtbaar
• Het helpt spanning ontladen
• Het biedt een veilige weg naar voelen wanneer woorden ontbreken
• Het laat de taal van de ziel spreken

We werkten in tweetallen, vanuit een verlieservaring die eerder al was aangekeken. Zo ontstond een veilige bedding waarin ontmoeting, belichaming en innerlijke beweging centraal stonden. De tekentaal bracht verdieping, richting en nieuwe vragen: Wat vraagt gezien te worden? Waar zit beweging? Wat betekent dit voor mijn begeleiderschap?

Het werd een middag van thuiskomen, van aanwezig zijn bij wat er is, van samen vertragen, ontmoeten en weer in beweging komen.

Met dankbaarheid kijken we terug op deze waardevolle bijeenkomst. Dank aan de Vereniging Tekentaal voor de samenwerking en dank aan alle deelnemers voor hun moed, openheid en aanwezigheid.