“Eros en Thanatos zijn altijd al deel van mijn leven geweest. Onzichtbaar, onbewust, soms heel bewust. De twee krachten die het leven maken tot wat het is. Ik ben er altijd al door geïntrigeerd geweest.

De afgelopen jaren brachten persoonlijke ontwikkeling én verlies, in een dichtheid die ik niet had kunnen voorzien. Mijn scheiding. Het overlijden van mijn vader. De zelfdoding van mijn ex-partner. Het gaf mij het laatste zetje om zelf de reis te gaan maken door het Land van Liefde en Rouw. Met de wens om ooit van betekenis te kunnen zijn voor anderen in hún reis.

Ik was doodsbang. Voelbaar in alles. Bang om met mezelf in verbinding te gaan, en bang om dat ook met anderen te doen. Het land van rouw was precies de plek waar ik dat toch wilde aangaan.

Ik heb geleerd te werken met wat er is. Om ongemak, onmacht en almacht te verduren, en zacht en liefdevol te blijven in mijn eigen reflectie. Ik heb de taal van mijn lichaam en de taal van mijn hart mogen verkennen en geleerd te luisteren naar wat daar verteld wordt. Voor mij verdient verlies beweging. Verlies verdient licht, waar het zo graag in de schaduw wordt gehouden.

Ook mijn man-zijn is hier geraakt. Wat het betekent om man te zijn, het bewustzijn daarvan, en de verbinding en kwetsbaarheid die mogelijk bleken met andere mannen. Iets waar ik lang geen woorden voor had, maar wel verlangen in had.

Het Land van Rouw is geen opleidingsinstituut. Het is niet alleen een opleiding over verlies en rouw. Het is een plek waar je jezelf mag ont-moeten. Waar je met veel liefde, zorg en aandacht wordt uitgenodigd om in contact te komen met een van je diepste lagen en van daaruit in verbinding te zijn met anderen. Het is een levensschool die is blijven doorwerken in vele lagen van mijn leven. Ik kom er graag nog eens terug.

In mijn eigen praktijk is deze leerschool blijvend aanwezig. Het Land van Rouw heeft mijn werk diepte én breedte gegeven, en mij geleerd nederig te blijven, als leerling voor het leven.

Met veel liefde voor de achttien met wie ik dit allemaal mocht delen, en diepe dankbaarheid voor Mariska en José die zo dichtbij bleven.”

Jorg Vletter
Rouw Werkt | Begeleiding bij verandering en verlies