“Sommige opleidingen geven kennis. Sommige opleidingen leren je vaardigheden. En heel soms kom je een opleiding tegen die iets verandert in de manier waarop je naar mensen kijkt.

Land van Rouw is voor mij zo’n opleiding geweest.

Waar ik eerder misschien nog keek naar wat zichtbaar was, leerde ik hier steeds meer kijken naar wat zich onder de oppervlakte afspeelt. Naar pijn achter gedrag. Naar verlangen achter de strijd. Naar de delen van een mens die ooit zijn ontstaan om te overleven en die vaak nog jarenlang hun werk blijven doen.

Wat deze opleiding voor mij bijzonder maakt, is dat zij de mens niet benadert vanuit wat er mist, maar vanuit wat er is. Niet vanuit tekort, maar vanuit menselijkheid. Daardoor heb ik mijn eigen taal gevonden en ben ik anders naar anderen gaan kijken, maar misschien nog wel het meest naar mijzelf.

Gaandeweg ontdekte ik dat verlies voor mij niet alleen gaat over afscheid, dood of rouw. Verlies gaat voor mij over het leven zelf. Over de plekken waar mensen geraakt zijn. Waar mensen zich hebben aangepast. Waar mensen iets van zichzelf zijn kwijtgeraakt om verder te kunnen.

Het grootste gedachtegoed ik meeneem is dat mensen niet kapot zijn. Achter gedrag, patronen en klachten schuilt altijd iemand die in wezen heel is gebleven maar óók een verhaal dat gehoord wil worden. Een mens die gezien wil worden.

Land van Rouw heeft mij geleerd dat echte ontmoeting niet ontstaat door oplossingen aan te dragen, maar door aanwezig te blijven bij wat zich aandient. Dat vraagt moed, vertraging en menselijkheid.

Juist daarin schuilt voor mij de onschatbare waarde van deze opleiding.”

Fenne Smits
RAOUW