Nieuws

Sabine Noten
wo 06/05/2020

Persoonlijke noot van Sabine Noten

‘Wat vind jij nu belangrijk om door te geven?’

Vorige week had ik een zoom-afspraak met Margriet Wentink en Mariska van Veenen. We waren samen in gesprek ter voorbereiding van de online-training die Margriet voor ons gaat verzorgen. Mariska vroeg mij: ‘Wat vind jij nu belangrijk om door te geven in dit tijdperk van het coronavirus?’

Ik zat op dat moment in een dipje, zeg maar gerust een dip. Na een tijd lang genoten te hebben van de rust, de stilte, de natuur, was er ineens ook weer die andere duistere kant van mij. Dan kom ik terecht in de angst die ik zo goed ken uit mijn geschiedenis. De angst om alles te verliezen wat me lief is. Ergens raak ik dan verstrikt in gestolde rouw over oud verlies met als gevolg dat het niet meer stroomt en ik de liefde voor het leven ergens parkeer. Ik trek me terug in mezelf en ik zet me gevangen in mijn eigen lijf. Mijn lijf weet het altijd eerder dan mijn geest. Het schiet in mijn rug, ik word misselijk en ik voel me uitgeput. Na een tijdje sudderen realiseer ik me dat ik het regelen zo beu ben, het steeds weer opnieuw aanpassen van de planning voor de opleiding. Ik ken mezelf; het is nooit goed genoeg. Daarbij komt dat we over een tijdje gaan verhuizen en verbouwen en ook daar wordt veel van mij gevraagd.

Mijn verantwoordelijkheidsgevoel wordt groter en groter, het overspoelt me en dat is precies wat ik ken van toen en daar. Als puber verloor ik mijn ouders en vanaf zo halverwege mijn middelbareschooltijd stond ik er alleen voor. Als jonge moeder verloor ik mijn eerste grote liefde en natuurlijk heb ik het gered met onze twee schatten van kinderen. Oude vertrouwde pijn die soms schreeuwt om aandacht en weer geraakt wordt in het hier en nu. Inmiddels een vertrouwde riedel, gestolde rouw is zo har(t)dnekkig.

‘Wat vind jij nu belangrijk om door te geven?’ Een grote vraag die me stil maakt. Ik realiseer me dat ik daar nu geen antwoord op heb en dat maakte me klein en verdrietig. Ik mis de intimiteit met de mensen die ik liefheb, ik mis de aanraking met mijn kinderen, ik mis mijn collega’s en studenten en ik voel me verantwoordelijk en soms zo leeg. Dit deel ik met weinig woorden en op dat moment word ik geraakt door de betrokken ogen van Margriet en Mariska. We zijn samen een tijdlang stil en de intimiteit is voelbaar door de schermen heen. Het doet me goed om zo geraakt te worden in verbinding met deze twee liefdevolle vrouwen. Het brengt me weer terug naar het hier en nu en dan weet ik precies wat ik belangrijk vind om door te geven.

Juist in deze tijd, waarin we geconfronteerd worden met verlies, worden we (on)bewust geraakt in oud verlies dat liefdevolle aandacht vraagt. We grijpen terug naar onze eerste beweging, onze primaire overlevingsdeel, dat ons veel brengt maar tegelijkertijd zo in de weg kan zitten.

Ik ben een grote fan van ervaringsleren, zelf ervaren en zo leren wat je voor een ander kan betekenen. Eerst je eigen route in het rouwlandschap onderzoeken voordat je als wegwijzer kan dienen in het Land van Rouw.

Zo heb ik dus ook zelf ervaren dat het werkt, het online begeleiden. Margriet Wentink ontwikkelde voor haar eigen bedrijf een korte krachtige online-training en het was haar voorstel om deze training ook te vertalen voor onze (oud)studenten. Tijdens de training leer je hoe je met alle kennis die je al in huis hebt ook online mensen kan begeleiden, je ervaart zelf de betekenis van het online werken en er is aandacht voor de technische kant.

Ik heb veel waardering voor het werk van Margriet en ik ben haar dankbaar voor dit initiatief. Het was fijn om samen met mijn collega Mariska van Veenen ervaringen uit te wisselen en op zoek te gaan naar passende werkvormen voor onze (oud)studenten die werken met verlies en rouw.

Ik hoop dat jullie gebruik gaan maken van dit aanbod en ook op deze wijze van betekenis kunnen zijn in deze tijd.

Veel succes en liefs van
Sabine Noten